Wystawy stałe

„SPACER ULICAMI MIASTA”

Muzeum w swoich zbiorach posiada ponad 200 pocztówek przedstawiających wygląd dawnej Trzcianki. Na wystawie zaprezentowano widokówki z początku XX wieku przedstawiające nasze miasto. Można zobaczyć nieistniejące już budynki oraz te, które przetrwały do dziś i zmieniły w różnym stopniu swój wygląd i przeznaczenie.

 

„JEDNA ZIEMIA, WIELE OPOWIEŚCI”

Wystawa poświęcona mieszkańcom Trzcianki – ludziom, którzy przybyli do naszego miasta po 1945 roku na skutek przesiedleń z terenów przedwojennej Rzeczypospolitej, akcji „Wisła” czy też w poszukiwaniu lepszego życia. Przywieźli oni ze sobą sprzęty, jakich używali w swoich rodzinnych stronach. Na ekspozycji pokazane są także pamiątki po wypędzonych z Trzcianki Niemcach. Znajdziemy tu zainscenizowaną cukiernię, kuchnię i warsztat stolarski, a także przyrządy służące do prania i wiele innych rzeczy, bez których powojenni osadnicy nie wyobrażali sobie egzystencji.

 

„W DAWNEJ SZKOLE”

To ekspozycja, obrazująca życie uczniów w przedwojennej i powojennej szkole. Życie to odbywało się głównie w klasie, stąd próba rekonstrukcji sali szkolnej. Na wystawie zobaczyć można unikatowe wyposażenie wiejskiej klasy II Rzeczypospolitej z charakterystycznymi ławkami, katedrą nauczycielską i licznymi przedmiotami, dzisiaj już nieużywanymi w szkole.

W drugiej części, dla porównania, pokazano klasę lat sześćdziesiątych. Tu także podziwiać możemy ławki, jakże jednak inne… na ławkach kałamarze, obok klasyczne drewniane piórniki, które były dumą ucznia tamtych lat. Na uwagę zasługują również fartuszki uczniowskie wraz z tarczami, przeróżne pomoce dydaktyczne, temperówka na korbkę, stojące zabytkowe liczydło czy arytmometr – eksponaty, których trudno by szukać we współczesnej szkole. Wchodząc do tych klas ma się wrażenie, jakby czas się zatrzymał, jakby uczniowie minionych lat wraz z belfrem wyszli tylko… na przerwę. Jest to wystawa, która żyje własnym życiem, bo po pierwsze cały czas uzupełnia się ją o nowe eksponaty, a po drugie klasa ta służy nam do zajęć edukacyjnych. To tu – siedząc w tych unikatowych ławkach, współczesny młody człowiek poznaje historię, zarówno swojej małej ojczyzny, jak i tradycji świątecznych i narodowych.

 

„DAWNO TEMU W TRZCIANCE, CZYLI Z DZIEJÓW NASZEGO MIASTA”

Ekspozycja obrazuje historię Trzcianki i okolic poprzez świadectwa przeszłości zgromadzone w trzcianeckim muzeum przez blisko 80 lat jego istnienia. Kompozycja wystawy pomyślana jest w ten sposób, by z jednej strony zaprezentować istnienie życia na Ziemi Trzcianeckiej w czasach prehistorycznych, a z drugiej zobrazować funkcjonowanie ludzi w okresach dokumentacji pisanej. Dlatego pierwsza część zawiera efekty pracy archeologów, druga natomiast to wynik dociekań historyków, w tym muzealników.

Rozpoczynając zwiedzanie, prześledzić można rozwój umiejętności człowieka w zakresie wyrobu narzędzi, ozdób, naczyń. Wierzenia dawnych ludów mogą nam przybliżyć znaleziska pochodzące z cmentarzysk, takie jak np. urny ciałopalne wraz z wyposażeniem grobowym udającego się w zaświaty.

Historia Trzcianki i okolic rozpoczyna się wraz z przekazami pisanymi, których dopełnieniem są przetrwałe przedmioty codziennego użytku. Dlatego na wystawie Muzeum Ziemi Nadnoteckiej w Trzciance znajdują się zarówno: gwizdek stróża nocnego ze wsi Niekursko (z XV w.), monety polskie, krzyżackie, czeskie z XIII-XVII w., jak i pierwsze pisane ślady działalności tutejszych struktur społecznych z początków XVIII wieku.

Dzieje Trzcianki i okolic to także żywa w przekazach historia Polski. Stąd w trzcianeckim muzeum można zobaczyć oryginalne dokumenty wystawione przez kancelarię ostatnich królów polskich – Augusta II, Augusta III czy Stanisława Augusta Poniatowskiego. Tutejsze muzeum dokumentuje, prowadząc działalność wystawienniczą, również tragiczny dla Polaków wiek XIX-ty. Pruskie, a potem niemieckie panowanie na tym obszarze obrazują zarówno dokumenty pisane w języku niemieckim, jak i wytwory germańskiej państwowości i kultury.

Ekspozycję „Dawno temu w Trzciance…” kończy makieta dawnego rynku – obecnego Placu Pocztowego. Jest to rekonstrukcja „serca” miasta z lat trzydziestych XX wieku.